Çalışın qocalmayın...

Yaşın 7-ci onilliyində hər birimiz keçdiyimiz həyat yoluna nəzər salır və özlüyümüzdə deyirik: “Deməli, həyatımın artıq final mərhələsindəyəm...”

Bəs sonra?

Inandığımız bir çox şeyin əslində sadəcə bir illüziya olduğunu başa düşürük.

Uşaqlar?

Onların artıq öz həyatı var.

Sağlamlıq?

O, ələkdən axan su kimi, fərqinə varmadan əlimizdən çıxıb gedir.

Dövlət, hökümət?

Televiziya xəbərlərindəki rəqəmlər və verilən vədlərdən başqa nədir ki?

Yaşlanmaq heç kimə güzəşt etmir. Ən ağrılı yerimizdən vurur — ümidlərimizdən və belə bir nəticəyə gəlirsən ki, indiyə qədər xəyal etdiyimiz gələcəyə gözləntilərimiz illüziyadan başqa bir şey deyilmiş. Bəzən sərt, bəzən acı olsa da, həqiqət budur.

Uşaqlar tənhalığa qarşı çıxış yolu deyil.

Biz həmişə düşünmüşük ki: “Uşaqlarımız böyüsün, qocalanda yanımızda olub, bizə dayaq olarlar.”

Etiraf edək ki, bu fikir çox gözəl səslənir. Amma reallıq budur: uşaqların öz həyatı var. İşləri var, ailələri var, kreditləri, qayğıları, öz uşaqları var.

Sən isə hər gün onların zəngini gözləyirsən. Telefon susur. Günlər keçir. Bəzən həftələr keçir. Sonra qəfil telefonda qısa bir mesaj görünür: “Salam, ata. Hər şey yaxşıdır”, və sən sevinirsən.

Çünki onlar sağ-salamatdırlar.

Amma qəribəsi də budur ki, bu sevinc tənhalığı tamamilə aradan qaldırmır. Bu zaman anlayırsan: uşaqlar tənhalığa qarşı sığorta deyil.

Onlar həyatımızın ən böyük sevincidir. Amma həyatımızı onların üzərinə qura bilmərik.

Uşaqlar sevincdir. Amma onlar bizim dayağımız və ya gələcəyimizin təminatı deyil.

 

Sağlamlıq əbədi deyil.

Əvvəllər qaça-qaça həvəslə tələsdiyiniz yerlərə artıq getmək istəmirsiniz. Və başa düşürsünüz ki: sağlamlığınız sadəcə fon deyil, əsas sərvətinizdir.

Pensiya və Pul

Düşünürəm ki, bunu sözsüz də hər kəs başa düşəcək. Çoxları üçün pensiya, təqaüd bir istehzadır, yaşam haqqı deyil. Buna güvənmək olmaz.

Ömrümüz boyu düşünmüşük, "Dövlət bizi darda qoymaz". Ohh! Qoyar, özü də necə. Təqaüd bəlkə kommunal xidmətlər və dərmanlar üçün kifayət edər. Qalanını özünüz düşünün.

Bəs ləyaqətli ömür sürmək üçün hansı qaydalar köməyimizə çata bilər?

Köhnə dayaq sütunlarının yıxıldığını anladıqda, yenilərini qurmaq məcburiyyətindəsən. Və budur, bir az sərt, bəzən acı, amma dürüst qaydalar. Bunlar nağıl deyil, reallıq haqqındadır.

Həyatın 5 sərt qaydası:

Birinci. Pul uşaqlardan daha etibarlıdır.

İnciməyin, amma həqiqət budur: uşaqlar sevgidir, sevincdir, amma pensiya fondu deyil.

Yeganə çıxış yolu: özünüzü belə vəziyyətdən sığortalayın. Çalışın, pul yığın, özünüz haqqında düşünün.

Öz "təhlükəsizlik yastığınız" olmalıdır. Kiçik olsa belə, bu - "azadlıqdır".

İkinci. Sağlamlığınız sizin əsas qayğınızdır.

Yataqdan qalxmağa gücünüz yoxdursa, qalan hər şey cəfəngiyatdır.

Məşqlər etməyə başlayın, idmanla məşğul olun, ən azından hərəkət edin.

Səhər ən azı on dəfə oturun-durun, sadə gəzinti, daha az duz və şəkər – bunlar bəsit şeylərdir, amma işləyir. Xəstəlik varlı və ya kasıb tanımır. Amma özünə qulluq edənlərdən yan keçir.

Sağlamlığınız sizin hər şeyinizdir. Unutmayın!

Üçüncü. Özünüz-özünüzü şad etməyi öyrənin.

Kimdənsə nəsə gözləmək sizin ən pis düşməninizdir. Zəng, hədiyyələr, diqqət gözləyirsiniz və dəfələrlə məyus olursunuz.

Öz xoşbəxtliyinizi özünüz yaratmalısınız. Kiçik dozalarda: ləzzətli şam yeməyi, kitab, yaxşı musiqi. Özünüzdən zövq almaq bacarığı ümidsizliyə qarşı bir peyvənddir.

Dördüncü. Qocalıq zəif olmaq üçün bəhanə deyil.

Həmyaşıdlarınızdan bəzilərinin daim şikayətçilərə çevrildiyini görmüsünüz. "Ah, ağrıyır, oh, kömək et, oh, hamı günahkardır."

Bilirsiniz bu zaman nə baş verir? Hətta ən yaxınları belə onlardan qaçır.

Zəiflik mərhəmət doğurmur. Əksinə, bu, qıcıqlandırıcıdır. İnsanlar çətinlikləri gərən, öz güçünə inananlara hörmət edirlər.

Beşinci. Keçmişinizi unudun və indiki zamanda yaşayın.

Ən təhlükəli tələ bilirsiniz nədir? Daim - "amma əvvəllər" demənizdir. Ot daha yaşıl idi, uşaqlar daha tərbiyəli, qidamız daha təbii idi və sair.

Amma "əvvəl" artıq yoxdur. Yalnız "indi" var.

Keçmişi unutmağı öyrənin. Həyatın 30 il əvvəlki kimi olmasını gözləməyin. Bəli, indi fərqlidir. Belə də olmalıdır. Və bu mühitdə yaşamağa uyğunlaşmalıyıq.

Azadlığınız və gücünüz öz əlinizdədir.

Yaşlanmaq bir imtahandır. Heç kim onu ​​sizin yerinizə verməyəcək. Ya həyatı olduğu kimi qəbul edib yeni qaydalara uyğun yaşamağa davam edirsiniz. Ya da divanda oturub şikayətlənir və kiminsə gəlib sizi xilas edəcəyini gözləyirsiniz. İnanın, heç kim gəlməyəcək.

Yaşlanma bir çox hallarda xəstəlik kimi düşündüyümüz normal qocalma prosesidir.

Yaddaş zəifliyi heç də həmişə Alzheimer deyil. Sadəcə olaraq qocalmış beynin özünümüdafiə mexanizmidir. Bu, xəstəlik deyil, beyin qocalmasıdır. Əgər sadəcə olaraq açarları hara qoyduğunuzu unutmusunuzsa, amma onları özünüz tapa bilirsinizsə, bu, demensiya deyil.

Aramlı yeriş və yeriyərkən səndəlləmək, “iflic” deyil, çox vaxt əzələ zəifliyidir. Həlli yolu da, heç də həmişə dərman qəbul etmək deyil, hərəkət etməkdir.

Yuxusuzluq xəstəlik deyil, beynin ritminin tənzimlənməsidir. Bu, yuxu strukturunda dəyişiklikdir. Yuxu dərmanlarının düşünülmədən qəbulu yolverilməzdir. Yuxu dərmanlarına aludəçilik və uzunmüddətli asılılıq büdrəmə və yıxılma riskini artıra və koqnitiv pozğunluqlara gətirib çıxara bilər. Ən yaxşı "yuxu dərmanı" təmiz havada gəzinti və düzgün tənzimlənmiş həyat tərzidir.

Bədənin müxtəlif nahiyələrində ağrı heç də mütləq “revmatizm” deyil, yaşlanan sinir sisteminin normal reaksiyasıdır. Bir çox yaşlı insanlar şikayət edir: "Hər yerim - qollarım, ayaqlarım ağrıyır". Müalicəsi, yenə də, dərman deyil, aktiv həyat tərzidir.

Xolesterin. Yaşlı insanlarda xolesterinin səviyyəsi bir qədər yüksəkdir, çünki onlar daha uzun ömür sürüblər. Xolesterin hormonların və hüceyrə membranlarının sintezi üçün xammaldır. Xolesterinin çox aşağı səviyyəsi immun sistemi zəiflədə bilər.

Yaşlılar üçün tövsiyə olunan qan təzyiqi 150/90-dan yuxarı olmamalıdır. Ümumdünya səhiyyə təşkilatının 140/90 mm civə sütunundan aşağı standartı orta statistik yaşlar üçün nəzrədə tutulub.

Qocalığı xəstəlik kimi düşünməyin. Qocalma xəstəlik deyil, zəruri həyat yoludur.

Yaşlılar və onların yaxınları üçün bir neçə tövsiyə:

Birincisi, unutmayın ki, heç də bütün narahatlıqlar xəstəlik deyil.

İkincisi, bir çox yaşlılar tibbi analiz nəticələrindən qorxuya düşürlər. Test nəticələri barədə qorxuya təslim olmayın. Nə var – odur.

Üçüncüsü, uşaqlar üçün ən vacib şey sadəcə valideynlərini xəstəxanaya aparmaq deyil, birgə gəzintiyə çıxmaq, günəş vannası qəbul etmək, birlikdə yemək yemək, ünsiyyət qurmaq və yaxınlıq etməkdir.

Qocalmaq məhkəmə hökmü deyil. Bu, həyatın təbii davamıdır... Ən böyük düşmən isə durğunluq və apatiyadır!

Müasir tibb alimlərinin fikrincə orta yaş 50-də başlayır və 70-də bitir. Qızıl illər 70-dən 80-ə qədərdir.

Qocalıq 80-dən 90-a qədərdir. Uzunömürlülük 90-da başlayır.

Yaşlıların əsas problemi tənhalıqdır. Adətən, həyat yoldaşları eyni zamanda dünyadan köçmürlər. Tənha valideyin ailə üçün bir yükə çevrilir. Buna görə də, dostlarla əlaqə saxlamaq, tez-tez ünsiyyət qurmaq və uşaqlar və nəvələr üçün yük olmaqdan çəkinmək çox vacibdir, çünki onlar bunu heç vaxt ucadan deməyəcəklər.

Ən vacibi – həyatınıza nəzarəti itirməyin. Bu, nə vaxt və kiminlə gəzintiyə çıxacağınıza, nə yeyəcəyinizə, necə geyinəcəyinizə, kimə zəng edəcəyinizə, nə vaxt yatacağınıza, nə oxuyacağınıza, nə edəcəyinizə, nə alacağınıza, harada yaşayacağınıza və sairə özünüz qərar verməniz deməkdir. Çünki bütün bunları sərbəst və müstəqil şəkildə edə bilmirsinizsə, dözülməz bir insana və başqaları üçün yükə çevriləcəksiniz.

Müdrik insan deyib: "Mən həmişə xoşbəxtəm! Və bilirsinizmi niyə? Çünki heç kimdən heç nə gözləmirəm. Gözləmək həmişə ağrılıdır”.

Problemlər həmişə olacaq, lakin onlar əbədi deyil, onların həlli var. Problemlərinizdə özünüzü günahlandırmayın. Çarəsi olmayan yeganə şey ölümdür. Ona görə də yadda saxlayın:

•     Nəyəsə reaksiya verməzdən əvvəl... dərindən nəfəs alın;
•     Danışmazdan əvvəl... qulaq asın;
•     Tənqid etməzdən əvvəl... özünüzə baxın;
•     Yazmazdan əvvəl... düşünün;
•     Hücum etməzdən əvvəl... təslim olun;
•     Ölməzdən əvvəl... bacardığınız qədər gözəl bir həyat yaşayın!

Ən yaxşı münasibət mükəmməl bir insanla deyil, ən maraqlı və gözəl həyatı yaşamağı öyrənmiş və öyrənməkdə olan biri ilə ünsiyyətdə olmaqdır.

Başqalarının qüsurlarına diqqət yetirin. Eyni zamanda onların fəzilətlərinə heyran olun və onları tərifləyin. Xoşbəxt olmaq istəyirsinizsə, başqasını xoşbəxt etməlisiniz. Bir şey istəyirsinizsə, əvvəlcə özünüzdən bir şey verin. Ətrafınızı yaxşı, mehriban və maraqlı insanlarla əhatə etməli və onlardan biri olmalısınız.

Unutmayın, çətin anlarda, hətta göz yaşlarına boğulduğunuzda belə, ayağa qalxın və təbəssümlə deyin: "Hər şey qaydasındadır”. Çünki biz təkamül prosesinin məhsuluyuq.

Çalışın sağlam qalın.

Unutmayın ki, sağlamlığınız öz əlinizdədir.